با بیست و هفت هزار تومانی که خانوم فرخی بابت تدریس ریاضی به من داده بود، کلا هشتاد و هفت هزار تومان در طی این سه هفته کاسبی کرده بودم که شصت هزار تومان اش همان بن های غیر نقدی کتاب بود که در غرفه های مختلف با خریدارها به توافق رسیده و نقدش کرده بودم.

کارت پستال هایم به فروش نرفته بود و از شاگرد جدید هم خبری نبود. این روزها هر چه فال حافظ و شعر و ترانه عاشقانه ای می شنیدم که راجع به دوری و فاصله و جدایی بود، خیال می کردم وصف من و شاگردان خصوصی یافت نشده ام است. 

با همه این اوصاف، روند زندگی جدیدم را دوست دارم. اینکه هیچ برنامه مشخصی برای حتی فردایم ندارم و معلوم نیست چه پولی، کی و چگونه به دستم برسد. همین روزمزد بودن و ساعتی کار کردن برایم لذت دارد. همین که دقیقا سمتِ همان چیزی می روم که دوستش دارم و همین که سراسر اختیار شده ام.

الان که این ها را می نویسم، مردی مقابلم ایستاده و برای کنار دستی ام مدام از بدی های این مملکت می گوید و از تنگناهایش. من در دلم شادم که تنگنا ندارم. روند زندگی بدون مارک و مُدم را دوست دارم. به فلسفه و علمی که ندارم، فخر نمی فروشم و در حال حاضر بهشتی جز همین صندلی پلاستیکی سبز رنگی که رویش نشسته ام نمی شناسم.

حالا بغل دستی ام هم همراه مرد روبرو شده و هر دو ناله می کنند از اوضاع مملکت. از این که چرا نوابغ در ایران اند و نمی روند!! چرا این سرزمین بی فرهنگ را ترک نمی کنند!

من در دلم شادم که توقعی از کسی ندارم و نابغه هم نیستم که حرص بخورم و دیگران را با ماندنم حرص بدهم. شاید هم نوعی حماقت و نادانی باشد که حس طلب کاری از مملکتم را ندارم و کلا راضی ام همیشه.