کوچه باغ

کمی علمی

سال های اول دانشگاه، سؤال نسبتا مسخره ای ذهنمو مشغول خودش کرده بود که پیدا کردن جوابش چند سال طول کشید و به قیمت از دست دادن یک سری چیزهای با ارزش تموم شد.

اون موقع ها من مدام این فکر می اومد توی سرم که از کجا معلوم این مسیری که علم از خیلی سال پیش تا الان اومده درست باشه؟ از کجا معلوم راه ساده دیگه ای برای توصیف این دنیا و پدیده هاش وجود نداشته باشه؟! 

سرِ کلاس ها فکر می کردم ما با این همه انتگرال و تابع های سخت سخت فقط داریم کار خودمونو مشکل می کنیم و وقت هدر میدیم. فکر می کردم علم نباید اینقدر پراکنده باشه.

بعضی موقع ها با خودم می گفتم اگر توی یک کُره دیگه، یه سری موجود هوشمند وجود داشته باشه، آیا اونا هم با همین قوانین ما دنیا رو پیش می برند؟ مثلا اونا هم به معادله های ماکسول می رسند؟

بعد از گذشت چند سال و یک سری جستجو فهمیدم که آره، ممکن بود صورت ظاهری علوم ما فرق داشته باشه، اما مهم اینه که این مسیری که علم تا الان طی کرده یک زنجیره خیلی محکم از یافته هاست که همه به دنبال هم اومدن و همدیگر و تآیید می کنن. مهم اینه که این علم امروزی، خوب داره جواب میده و مو لای درزش نمی ره.

حالا یکی پیدا شه بخواد از اول این مسیری که ازابتدای پیدایش آدم شروع شده رو یک جور دیگه طی کنه واقعا وقت تلف کردنه.

فهمیدم باید سر همین رشته رو گرفت و کار و جلو برد. باید به درستی علمی که هست ایمان آورد، شک نکرد.

   + ivy ; ٥:۱۳ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٦/٢۳
comment نظرات ()