سوال ها

 

 

امروز که درگیر خواندن ذرات بنیادی بودم و به قسمت جفت شدگی اسپین با مدار رسیدم،ناگهان به ذهنم رسید که چقدر سال آخر دبیرستان علت تابش ذرات باردار شتابدار برام دغدغه و سوال شده بود،اما با اینکه الکترومغناطیس رو در دانشگاه خواندم اما هنوز جواب قاطع و در عین حال روانی براش ندارم.

به ذهنم رسید شاید علتش فراموش کردن همین سوال تو دوران دانشگاه بوده باشه،دقیق تر که فکر کردم به این نتیجه رسیدم که اصلا شاید علت بی انگیزه گی خیلی از بچه ها تو رشته ی فیزیک از یاد بردن سوال های ذهن شون باشه،و یا شاید ندونستن سوال هایی که در حال خوندن جوابهاشون هستن.

من فکر می کنم خیلی ازماها تو دانشگاه با خوندن هر درسی در واقع با جوابهای بدون سوالی درگیر می شدیم،که فهم مطلب و برامون سخت می کرد.

پس گاهی ندونستن سوال خیلی بدتر از ندونستن جوابه.

/ 8 نظر / 7 بازدید
سمیرا

ای بابا..................... عکستون همه چیزو می گه............

این نکته ای که خیلی ها بهش نرسیدند.... خوشحال باشید که می دانید.................... [تایید]

کیمیا

بسیار متشکرم از حضورت و چقدر خوبه که این قدر درگیر درس هات و موضوعات اونا میشی!امیدوارم به زودی به جوابت برسی راستش من خودم عاشق برنامه ریزخی کردنم چون بااین کار فکرم رو آزاد میکنم اما موقع عمل که میرسه.. ولی یخجال فکر خوبیه حتما امتحانش میکنم چون اینجوری کارام مثل آیینه دق روبرومه!

کیمیا

سلام پیچک جان چقدر خوشحال شدم وقتی فهمیدم با اون پست موافقی حضور حتی یه همدل تو این خراب آباد بسی غنیمت است!!

کیمیا

سلام جیگر نه آپی که هنوز!!

کیمیا

من اینطور فکر میکنم: بدون امید نمیشه زندگی کرد ولی بدون آرزو خیلی قشنگ تر میشه زندگی کرد یعنی رسیدن به مقام رضایت و آرامش یعنی قانع بودن و راضی بودن به هرچی که خدا بهت میده و اعتماد داشتن به این که هرچی که بهت داد یعنی همونی که باید میداشتی! که البته این خودش آرزوی خیلی بزرگیه چون رسیدن به این مقام فوق العاده سخته و تو عرفان جز مقام هفتم سالکه! و البته نتیجه اش هم قشنگه چون خدا هم در قبال رسیدن تو به این مقام اونقدر راضیت نگه میداره و اونقدر دلت رو بزرگ میکنه که جز خودش به چیزی فکر نکنی چه برسه آرزوش کنی وای چه آرامشی!

کیمیا

آرزویم این است نتراود اشک از چشمان هرگز مگر از شوق زیاد نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز! التماس دعا

شيرين بيان

مارسل پروست معتقد بود كه فراموشي نه يك بيماري يا يك عامل مخرب يا يك توهم، بلكه عامل بنيادين بياد آوردن است . هميشه در ميان خلل ها و موانع، در همۀ چيزهاي از دست رفته، نيرويي نامنتظر براي اشراق و تعالي را خواهيم يافت.